„Krzesła”

Teatr Polonia w Warszawie, październik 2018 r.
Występują:
Ewa Szykulska (jako Stara)
Leon Charewicz (jako Stary)
i…
TYTUŁOWE KRZESŁA, w Ilości Zastraszającej, dynamicznie się w rękach Aktorów przemieszczające 🙂

Ten Spektakl to Rzecz zarazem Urokliwie Surowa w swojej Formie Wizualnej, lecz także Bogata Gatunkowo, bo choć zasadniczo opiera się na wysoko postawionej Dramaturgii i Tragizmie, to wpleciono weń i subtelne pasma Żartu i nieco Groteski w sposobie przedstawienia Postaci Starej i Starego. Na stronie samego Teatru czytałam nieco inną interpretację fabuły niż ta, która mi się w myśli i w sercu wyrysowała i pozostała weń do tej pory, ale cóż… NAJWIĘKSZĄ SIŁĄ Sztuki we wszelkich jej odmianach jest właśnie Subiektywny Odbiór, a zatem ja widzę to tak:
Sam tekst wydaje się być napisany „nierówno”. Nie w negatywnym znaczeniu tego słowa, lecz chodzi o to, że język jest zróżnicowany (choć historia jedna): momentami zwyczajny, po ludzku prosty, a momentami naprawdę ciężki i trudny, niedosłowny i bardziej zawoalowany. Nie wiem, czy taki był zamysł Autora oryginału i przekładu na język polski, ale ja, jako widz, odczuwałam to tak, że sposób wysławiania się Bohaterów zmieniał się w zależności od tego, jakie Emocje w danym miejscu Akcji nimi targały.
Dla mnie jest to Historia, w której Postacie całymi sobą wyrażają Przekonanie, w obliczu Przemijania, że choć Ich Dwoje kilkadziesiąt lat trwało przy sobie, to jednak każde z nich, na swój sposób, coś indywidualnie w tym życiu przegrało, czegoś nie osiągnęło i/lub nie doświadczyło, za wcześnie kogoś/coś straciło. 
To Spektakl o Małżeństwie w Sile Wieku, które od dawna spędza swoje wspólne dni na ciągłym wspominaniu tych samych, z pozoru nieistotnych skrawków zdarzeń sprzed lat, na nieustannym żałowaniu tego, co stać się mogło, ale się nie wydarzyło. To spektakl o Dwojgu Ludzi, którzy żyjąc ze sobą, utrzymują poczucie Wzajemnej Więzi poprzez Tworzenie sobie Wspólnego, Wyimaginowanego Świata, gdzie „zapraszają” w skromne progi swojego nic dla nikogo nieznaczącego domu na wyspie zewsząd otoczonej wodą, Wyobrażonych Gości, którzy są ludźmi liczącymi się w świecie i w przekonaniu Starej i Starego czegoś istotnego w życiu dokonali. Takie „spotkanie” jest dla tej Pary WIELKIM WYDARZENIEM, będącym okazją do tego, by każde z nich wypowiedziało w końcu Na Głos, z pozoru nie do siebie (bo tego wydają się bać, a ich zwykłe, codzienne rozmowy to daleko posunięta Gra Pozorów), swoje Głęboko Skrywane Tęsknoty i Pragnienia. Uważam ponadto, że to „spotkanie” z nieobecnymi ludźmi, służy Starej i Staremu również do tego, by przez chwilę poczuli się „w obecności” tych, ich zdaniem, wielkich osobistości równie Ważni, Potrzebni i Spełnieni, ale i w jakimś sensie Bezpieczni, jakby odzyskiwali na moment Poczucie Zakorzenienia w jakiejkolwiek rzeczywistości. Na koniec okazuje się jednak, że to ta Dwuosobowa Przestrzeń, która zionie Pustką Egzystencjalną i pewną dozą Samotności, choć Dzieloną na Dwoje – jest wszystkim, w czym potrafią istnieć. Bo oto w kulminacyjnej scenie Spektaklu, również RAZEM świadomie decydują jak i kiedy zakończyć WSPÓLNIE swoje życie, by żadne z nich nie zostało bez tego drugiego w tym świecie, który na nich się zamknął już dawno… a może to oni zamknęli się na ten świat…?
Rola Starej jest w moim odczuciu wprost skrojona dla p. Ewy Szykulskiej. Ta Postać, w jej Wykonaniu, zjada Scenę garściami, lecz Partnerujący jej Leon Charewicz, jako Stary, nie zostaje po drodze „pożarty”, a równie Dosadnie i Przejmująco gra Człowieka, w którym buzują jak w kotle, silniejsze od wszystkiego innego: Poczucie Zagubienia, Porzucenia, Winy.
„Krzesła” to kawał Mocnej Sztuki, przeżynającej na wylot i krwistej w swoim Artystycznym Przekazie. Z każdą upływającą minutą Spektaklu czułam, jak coraz bardziej kurczę się w sobie, pulsują mi mięśnie, a serce łomocze.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s